آرشیو اخبار

  • 25
    تیر
    1396
    مصاحبه با استاد کاظم عالمی

    کاظم عالمی متولد 1333 در تهران میباشد. آهنگساز، تنظیم کننده و رهبر ارکستر و مسلط به سازهای تار و سه تار و پیانو است.

     

     چگونگی شروع یادگیری موسیقی:
    در سن دوازده سالگی با تشویق پدرم به هنرستان موسیقی رفتم. از نوجوانی به موسیقی علاقه داشتم طوریکه با هر وسیله ای حتی لیوان سعی به ایجاد آهنگ میکردم. در سنین پائین آهنگهائی را زمزمه میکردم که متعلق به کسی نبود و انگار که خودم اینها رو داشتم تراووش میکردم.

    تحصیلات موسیقی:
    بعد از اتمام هنرستان موسیقی به دوره های آهنگسازی استاد دهلوی رفتم و در سال 1977 با بورسی که از رادیو تلویزیون گرفتم به لس آنجلس آمدم و در دانشگاه USC به تحصیلاتم در رشته موسیقی (آهنگسازی و رهبری ارکستر) ادامه دادم. در سال 1980 موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس موسیقی از این دانشگاه شدم. بعد از اتمام درسم بواسطه ی تعهدی که به رادیو تلویزیون ایران داشتم به ایران برگشتم و در ارکستر سمفونی مشغول به فعالیت شدم. در آن زمان اولین اجرای ارکستر سمفونیک بعد از انقلاب انجام شد که من رهبر قطعه ای بودم که خودم ساختم و همچنین روی شعر ایوان مدائین اثر خاقانی قطعه ای را به سفارش رئیس ارکستر نوشتم و به مدت دو شب در تالار رودکی اجرا شد

    بازگشت به آمریکا و و شروع دوباره ی فعالیتهای هنری:
    بعد از فراز نشیبهائی که بعد از انقلاب گریبان موسیقی را گرفته بود در سال 1984 مجبور به ترک وطن شدم. در آن سال بعد از بازگشت به آمریکا با کمک اسفندیار منفرد زاده گروهی را به نام عشاق تشکیل دادیم و به مدت شش سال در تمام شهرهای آمریکا کنسرت برگزار میکردیم.
    بعد از آن بواسطه ترویج موسیقی پاپ در آن دوره و همینطور علاقه ی خودم به این سبک به آهنگسازی و Producing در این حوزه روی آوردم و با خوانندگان مطرح آن زمان از جمله معین (اهنگ ترمه و اطلس و خواهم که بر مویت ...) و شاهرخ (آهنگ دماوند) و ... آثاری را بیرون دادم.

    هنر در افراد خانواده:
    برادرم رضا عالمی مایستر ارکستر سمفونیک بوده و علاوه بر نوازندگی به تدریس موسیقی مسغول است. مسعود برادر دیگرم نوازنده ی تار است که دو فرزند به نامهای میلاد (ویولن) و مهرداد(ویولن سل) دارند که به نظرم هردو نابغه هستند.

    آثار ماندگار:
    همکاری با ارکستر سمفونی سیدنی در سالن اپراهاوس سیدنی قطعه ای از ساخته های خودم را اجرا کردم و همچنین در همان شب با گروهی ار کر خوانهای ایرانی نیز قطعه ای را اجرا کردم و همچنین با همراهی آقای ابراهیم حامدی  قطعات خلیج فارس و پرنده را نیز در آن شب اجرا کردیم.

    آلبوم پرواز معین یکی ازجاودانه های استاد میباشد که آهنگ الهه ی ناز را به سبک امروزی و به شکلی دلنشین و زیبا تنظیم نمودند.
    جاودانه های کاظم عالمی را میتوانید در لینک زیر مشاهده نمائید:

    نمونه کارهای استاد کاظم عالمی

    مشاهده خبر
  • 27
    تیر
    1396
    اهریمن ویولون (گذری بر نابغه ی بی تکرار ویولون)

    سختی برای او معنائی نداشت. اصلا نمیفهمید که قطعه ی سخت نواز یعنی چه!
    موسیقی و ویولون برای او از جائی شروع شد که برای دیگران تمام شده بود. یک دیوانه ی تمام عیار که نظیرش دیگر ظهور نکرد.


    متولد 1782 در جنوای ایتالیا و از یک خانواده ی متوسط.
    استعداد عجیبش در یادگیری موسیقی استادان را تمام میکرد. پدرش که ورشکسته شده بود برای اینکه او را در معرض هنراساتید مختلف قرار دهد دائم در سفر بود تا نیکولوی کوچک روز به روز ورزیده تر شود.


    در هشت سالگی نزد جیوانی سرویتو و جیاکومو کاستا آموزش دید و در همان سال اولین کنسرتش را در کلیسای جنووا برگزار کرد.
    در 13 سالگی نیز اولین واریته ی خودش را نواخت و شروع افسانه ای شدنش از همان سال اتفاق افتاد.

    در سن 17 سالگی از خانواده اش جدا شد و این اتفاق ضربه روحی بدی به او زد تا جائی که معتاد و قمارباز شده بود. نیکولو حسابی شیطان شده بود و تا حدی از هنرش فاصله گرفت. ویولون را برای مدتی کنار گذاشت و سراغ گیتار رفت ولی ویولون کماکان خانوم اول خانه اش بود.

    بعد از مدتی انزوا از ویولون دوباره به خودش آمد و نوازندگی را از سر گرفت. در یکی از کنسرتهایش یکی از سیمهای سازش پاره میشود ولی بر خلاف انتظار همگان که منتظر بودند نوازندگی پاگانینی قطع شود او به نواختنش ادامه داد و همه انگشت بر دهان ماندند. بله او یک نابغه بود و ویولون مثل مومی در دستانش. کاملا رام و آرام!

    در حین نوازندگی با چهره و اندامی جذاب شروع به نواختن میکرد و همیشه چشمش به آرشه اش بود و صحنه ای زیبا حلق میکرد که افسانه ای بود. قد بلند و لاغر با دماغی استخوانی و کشیده با صورتی رنگ پریده و چشمانی براق...
    سختترین قطعات زمان خودش را که دیگران از اجرایش ناتوان بودند به راحتی مینواخت و در هنگام اجرا گوئی میرقصید ولی سنگین و مقتدرو این صحنه ای افسانه ای خلق میکرد که البته افسانه هم شد.

    در سالهای آخر زندگی در اوج قدرت و شهرت بود. هرروز محبوبتر میشد و بر شمار طرفدارانش اضافه تر میشد. بعد از کنسرتی که در وین داشت و خیلی از تماشاچیان را میخکوب کرده بود و به گفته ی خیلی ها هیپنوتیزم شده بودند, وضعیت جسمانیش در سراشیبی سقوط قرار گرفت. روز به روز فرسوده تر میشد تا جائی که در سال 1838 صدایش را به طور کامل از دست داد. او تا سال 1840 بیمار بود و در همان سال درگذشت.

    تکنیکها و اتودها و آهنگهایش در سطح اجرائی بالائی قرار دارند که دستمایه ی الهامبخش قدرت نوازندگی نوازندگان بزرگ قرار داشت و دارد. هرکس که بتواند کاپریسهای پاگانینی را اجرا کند یعنی ویولون را تمام کرده است و در دنیا تا به امروز معدود افرادی از عهده ی اجرای این قطعات برآمده اند.

    مشاهده خبر